ابن دوست

ابن دوست. [ اِ ن ُ ] ( اِخ ) ابوسعید عبدالرحمن بن محمد. ادیب و لغوی خراسانی در قرن پنجم هجری. شاگردجوهری صاحب صحاح. و او را کتبی در نحو و لغت هست.

ادیب و لغوی خراسانی به قرن پنجم هجری

💡 ابن سعد گويد: چون پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم وفات يافت، انصار گفتند: ازما اميرى انتخاب شود و از شما اميرى ؟ پس عمر به نزد آنان آمد و گفت: اى گروه انصارآيا نمى دانيد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم دستور داد ابابكر با مردم نمازبخواند؟ گفتند آرى؛ عمر گفت: پس ‍ كدام يك از شما دوست داد بر ابابكر مقدم شود؟گفتند: به خدا پناه مى بريم از اينكه بر او مقدم شويم (560).

💡 زفیض دوست چو در هر سری تمناییست امید ابن حسام است و لطف بنده نواز