ابلیس در قران

[ویکی فقه] ابلیس در قرآن. کلمه ابلیس، در قرآن به معنی موجود خاصّی که از رحمت خدا رانده شده و گاه معادل با شیطان به معنی عام به کار رفته است، هر چند که کلمه شیطان نیز در قرآن گاه به معنی ابلیس آمده است.
ابلیس به سبب اطاعت نکردن ِ امر خدا از روی استکبار و بر منشی، مطرود و مردود از مقام قرب الهی است و تا روز بازپسین، «وقت معلوم »،
حجر/سوره۱۵، آیه۱۸.
کلمه «ابلیس » در قرآن کریم ۱۱ بار و داستان سرپیچی او از امر الهی و استکبار او بارها به صورت های گوناگون بازگو شده است. مفصل ترین آن ها در سوره مبارکه اعراف
اعراف/سوره۷، آیه۱۰-۱۷.
ظاهر آیات شریفه درباره ابلیس، مفسّران را در این که او از فرشتگان بوده یا نه به اختلاف وا داشته است.
← آیات دال بر فرشته بودن
...

💡 پنجم: مخصوص گردانيدن نفس خود است به هر خطابى كه در قران است، از امر و نهىو وعد وعيد. و تقدير كردن اينكه مقصود و مورد خطاب در آيات، همه مسلمانهاى روى زمين درهر زمان است كه يكى از مسلمانها خودش مى باشد و همه جا خطابات را راجع به نفس خودداند. و همچنين است چون بشنود قصه هاى اولين و انبياء (عليه السلام ) را.

💡 کلمه صلاة ۸۲ بار در قران آمده است و خداوند، پیامبر و مسلمانان را امر به نمازخواندن (اقامه صلاه) کرده است.

💡 امام صادق (عليه السلام ) فرمود: آيا اين آيه را نشنيدى كه خداوند در قران مى فرمايد: من جاء باحسنة فله عشر امثالها و من جاء بالسيئة فلا يجزى الا مثلها: هركس كار نيك انجام دهد، ده برابر آن، پاداش خواهد داشت و هر كس كار بدى بكند، جز بهمقدار آن، كيفر نخواهد ديد (انعام آيه 160)