ابراهیم بن مسلم بن عقیل

[ویکی فقه] در منابع تاریخى از دو کودک به نام هاى ابراهیم و محمد نام برده مى شود.
← ابراهیم فرزند عبدالله جعفر
نویسندگان متأخر نیز در این باره دیدگاهى متفاوت دارند: شیخ عباس قمی پس از نقل داستان از شیخ صدوق، اظهار مى دارد: شهادت دو کودک با چنین کیفیتى بعید به نظر مى رسد. ولى چون شیخ صدوق رئیس محدثان شیعه و مروّج علوم اهل بیت علیهم السلام آن را نقل فرموده و در سند روایتش شمارى از عالمان بزرگ اصحاب ما واقع اند، ما هم متابعت ایشان کردیم، و این قضیه را نقل کردیم. واللَّه تعالى العالم.
قمی، شیخ عباس، منتهى الآمال، ج۱، ص۳۲۰.
شعرانی گوید: مظالم آن ستم کاران نسبت به آل محمد بیش از این ها است. اگر در اسناد حدیث افراد ضعیفى باشند، از ضعف آنها علم به کذب روایت حاصل نمى شود، تا نقل آن جایز نباشد.
قمی، شیخ عباس، نفس المهموم، ص۷۸.
...

💡 ط: عبداللّه بن مسلم بن قتيبه دينورى لغوى نحوى، صاحب كتاب معارف ابن خلكان و غيرهاو را مدح بليغ كرده اند و در ميزان از حاكم نقل كرده كه اجماع كردند امّت بر اينكه اوكذّاب بود.

💡 محمد بن مسلم بن شهاب زهرى، از كسانى است كه سر بر آستان خلفاى مروانى ساييده واز خط ولايت انحراف يافته بود. (442)

💡 257-ارشاد مفيد، ص 172. مناقب ابن شهراشوب، ج 4، ص 33. الامامة والسياسه،عبداللّه بن مسلم بن قتيبه، ج 1، ص 163.فصول المهمه، ص 145. تذكرة الخواص، ص 197.

💡 131-ارشاد مفيد: صفحه 172؛ مناقب ابن شهر آشوب: جلد 4 صفحه 33؛ الامامةالسياسة: تاءليف عبد الله بن مسلم بن قتيبه، جلد 1 صفحه 163؛الفصول المهمة: صفحه 145؛ تذكرة الخواص صفحه 197.

💡 294- ابوجعفر اوقص، محمد بن مسلم بن رياح طحان، از امام باقر عليه السلامروايت كرده و مولف كتاب اربعمائه مساله فى ابوبالحلال و الحرام، بوده است، و فاتش در سال 150 هجرى است. قاموسالرجال 8 / 378.

💡 و ديگر عبداللّه الاكبر بن عقيل كه عثمان بن خالد و مردى از همدان او را بهقتل رسانيدند. و محمّد بن مسلم بن عقيل رحمة اللّه را اَبو مَرهم اَزْدى و لَقيطْ بْن اياس جُهنىشهيد كرد.