ابراهیم بن زیاد

ابراهیم بن زیاد. [ اِ م ِ ن ِ ]( اِخ ) او راست: کتاب فی الادب للمهدی. ( ابن الندیم ).

💡 تهاجم امویان به گل در پی فتح اندلس به دست مسلمانان توسط سردار مسلمان، طارق بن زیاد در ۷۱۱ رخ داد. طی قرن هشتم ارتشهای مسلمان منطقه سپتیمانی؛ آخرین بازمانده پادشاهی ویزیگوت را فتح کردند و تا در نبرد سرنوشت ساز تور در ۷۳۲ و فتح مجدد سپتیمانی توسط فرانکها گاه‌وبیگاه جنوب گل تا پواتیه، اوینیون، لیون، اتون را مورد حمله قرار دادند.

💡 مورخان گزارش کرده‌اند، مأموران اسیران را درحالی‌که بر شترهای بی‌محمل سوار و با طناب بسته شده بودند پس از عبور دادن اسیران از بازار کوفه، آنها را وارد قصر عبیدالله بن زیاد کردند.

💡 هنگامی‌که قیس به قادسیه رسید، حصین بن نمیر او را دستگیر نمود. حُصِین، قیس را پیش عبیدالله بن زیاد فرستاد تا ابن زیاد دربارهٔ او تصمیم‌گیری کند. وی قبل از دستگیری نامه‌ای که به همراه داشت را پاره کرد تا به دست دشمن نیفتد.

💡 موسی در اولین اقدام پس از استقرار، شورش‌های بربرها را که قدعلم کرده بودند، سرکوب کرد و تمامی قبایل بربر مثل هواره، زنانه، کنامه و منهاجه و … را تابع خود نمود و سپس عازم مغرب شد و تا طنجه که آخرین پناهگاه شورشیان حمله کرد و آنجا را فتح کرد و طارق بن زیاد به عنوان امیر آن امارت منصوب کرد. بعد از آن که به صحاری مغرب الاقصی لشکرکشی کرد و تمامی توطئه‌گران را سرکوب کرد و غنائم زیادی را کسب کرد.

💡 در روایتی از محمد باقر آمده که پشت خیمه‌های کاروان حسین، نیزاری بود و این پوشش گیاهی مانع از محاصره توسط کوفیان می‌شد و تنها راه رویارویی از روبه‌رو بود. در روز سوم محرم وضعیت با ورود لشکر ۴٬۰۰۰ نفره به فرماندهی عمر بن سعد — که از طرف عبیدالله بن زیاد برای سرکوب شورش دیلمیان در به دستبیِ ری تدارک شده بود — بدتر شد.[یادداشت ۳].