ابان بن عثمان احمری

[ویکی شیعه] اَبان بن عُثمَان اَحمَر بجلی (درگذشت قرن ۲ق)، از اصحاب امام صادق(ع) و امام کاظم(ع) و از اصحاب اجماع. وی بی واسطه و با واسطه از امام صادق (ع) روایت کرده است. ابان با اخبار شاعران، انساب و ایام عرب نیز آشنایی داشت و کتابی در سیره پیامبر(ص) نوشته است. با وجود برخی ادعاها مبنی بر فساد مذهب او، رجالیان شیعه وثاقت او را تأیید کرده اند.
ابان بن عثمان احمر بجلی، کوفی الاصل بود و در کوفه و بصره زندگی می کرد. معمّر بن مثنی و محمد بن سلام از اهالی بصره مطالبی از او در اخبار شاعران، انساب و ایام عرب نقل کرده اند. بر اساس روایتی در رجال کشی او اهل بصره و غلام تجبیله بود که در کوفه سکونت داشته است.
در منابع رجالی و اسناد حدیث از وی با نام های أبان بن احمر، أبان احمر، أبان احمری، ابان بن عثمان احمر و ابان بن عثمان نیز یاد شده است. کنیه اش را ابوعبدالله ذکر کرده اند.

💡 هشتم: و نيز روايت كرده از محمّد بن عثمان بن محمّد صيدانى و غير او به طريق معتبر ازجابر بن عبداللّه انصارى كه گفت: فرمود رسول خدا صلى الله عليه و آله: (خداىتعالى برگزيد از روزها روز جمعه را و از شبها شب قدر را و از ماهها ماه رمضان را وبرگزيد مرا و على را و برگزيد از على، حسن و حسين را و برگزيد از حسين، حجّتگمراهان را كه نهم ايشان قائم اعلم احكم ايشان است.)

💡 حديث: 2 ابى رحمه اللهقال حدثنى سعد بن عبدالله عن احمد بن محمد عن الحسين بنسعيد بعن محمد بن ابى عمير عنحماد بن عثمان عن ابى عبدالله عليه السلام او عمن ذكره عنه عليه السلامقال يجى يوم القيامه رجل الى رجل حتى يلطخه بدم و الناس فى الحسابفيقول: يا عبدالله ما لى و لك فيقول اعنت على يوم كذا و كذا بكلمه كذا فقتلت.

💡 و من که علی بن عثمان الجلابی‌ام، می‌گویم که هر دو گروه اندر این مُصیب‌اند با اختلافشان؛ از آن‌چه سلطان هیبت با نفس باشد و هوای آن و فنا گردانیدن بشریت و سلطان انس با سر بود و پروردن معرفت. پس حق تعالی به تجلی جلال نفس دوستان را فانی کند و به تجلی جمال، سر ایشان را باقی گرداند. پس آنان که اهل فنا بودند هیبت را مقدم گفتند و آنان که ارباب بقا بودند انس را تفضیل نهادند.

💡 و من که علی بن عثمان الجلابی‌ام، می‌گویم: من ندانم که فارِس و ابوحُلمان که بودند و چه گفتند اما هرکه قائل باشد به مقالتی به خلاف توحید و تحقیق، وی را اندر دین هیچ نصیب نباشد و چون دین که اصل است مستحکم نبود، تصوّف که نتیجه و فرع است اولی تر که با خلل باشد؛ از آن که اظهار کرامات و کشف آیات جز بر اهل دین و توحید صورت نگیرد.

💡 ثواب وضوى نماز مغرب و صبح   حديث: 1 حدثنى محمد بن الحسن رضى الله عنهقال حدثنى محمد بن الحسن الصفار عن ابراهيم بن هاشم عن عمرو بن عثمان عن صباحالحذاء عن سماعه بن مهرآن قال قال ابوالحسن موسى عليه السلام من توضا للمغرب كانوضووه ذلك كفاره لما مضى من ذنوبه فى نهاره ما خلا الكبائر و من توضا لصلاهالصبح كان وضووه ذلك كفاره لما مضى من ذنوبه فى ليله ما خلا الكبائر.

💡 و من که علی بن عثمان الجلابی‌ام، می‌گویم که: این خلاف است اندر عبارت بدون معنی؛ از آن که یکی می‌گوید: «مَنْ طَلَبَ وَجَدَ» و دیگری می‌گوید: «مَنْ وَجَدَ طَلَبَ» و سبب یافتن طلب بود و سبب طلبیدن یافت. آن می مجاهدت فرماید تا مشاهدت یابد و این مشاهدت یابد تا مجاهدت کند و حقیقت این آن بود که مشاهدت اندر مجاهدت به جای توفیق است اندر طاعت و آن عطاست و از حق است، عزّ و جلّ.