غلام ترکی

[ویکی اهل البیت] او همان «اسلم ترکی» یا « واضح ترکی» از شهدای کربلا و غلام حضرت سیدالشهدا علیه السلام بود.
« واضح ترکی» غلامی ترک زبان بود. مردی شجاع و از قاریان قرآن که با جنادة بن حارث به سپاه امام حسین علیه السلام پیوست.
گزارشگران واقعه کربلا درباره او گفته اند:
روز عاشورا در برابر سپاه کوفه ایستاده بود و پیاده با شمشیر مبارزه می کرد و رجز می خواند:
«اَلْبَحْرُ مِنْ ضَرْبِی وَطَعْنِی یَصْطَلِی *** وَالْجَوُّ مِنْ سَهْمِی وَ نَبْلی یَمْتَلِی إذا حُسامِی فی یَمینی یَنْجَلِی *** یَنْشَقُّ قَلْبُ الْحاسِدِ الْمُبَجَّلِی»
« دریا از فرود آمدن نیزه و تیغ شمشیرم آتش می گیرد و آسمان از تیرهایم پر می شود. آن هنگام که شمشیر در دستم بدرخشد، قلب حسودان شکافته می گردد.»
واضح در روز عاشورا عده ی زیادی (هفتاد نفر) را به هلاکت رساند و آن گاه که از شدت جراحت بر زمین افتاد، از امام کمک خواست. امام به بالین او آمد و صورت بر صورتش نهاد.
او در حالی که جان می داد به خود بالید که:« چه کسی همانند من است؟! پسر رسول خدا صورتش را بر صورتم نهاده است!» و پس از این کلمات جان داد.

💡 از آن جا به نیشابور رفتیم، که یکی از شهرهای چهارگانهٔ امّهات بلاد خراسان محسوب است. نیشابور را دمشق کوچک می‌نامند. این شهر میوه‌ها و باغ‌ها و آب‌های فراوان دارد و بسیار زیبا است. چهار نهر در این شهر جاری است؛ و بازارهای خوب و وسیع و مسجد بسیار زیبایی دارد که در وسط بازار است؛ و چهار مدرسه در کنار آن واقع شده و آب فراوانی در آن‌ها جاری است. گروه انبوهی از طلّاب در این مدرسه‌ها مشغول فراگرفتن فقه و قرآن هستند. مدرسهٔ نیشابور از بهترین مدارس آن حدود است. در نیشابور پارچه‌های حریر، از قبیل کمخا و غیره بافته می‌شود. این پارچه‌ها را برای فروش به هندوستان می‌فرستند. امام عالم، قطب الدّین نیشابوری، یکی از وعّاظ دانشمند و صالح نیشابور است که زاویه‌ای تیز در آن جا بنا نهاده و من در خانهٔ او منزل کردم. شیخ اکرام بسیار در حقّ من فرمود و پذیرایی گرمی کرد و کرامت‌های عجیبی از او دیدم. در نیشابور غلام ترکی خریده بودم. شیخ او را با من دید و گفت: «این غلام به درد تو نمی‌خورد. او را بفروش.» من قبول کردم و فردای آن روز غلام را بفروختم. بازرگانی او را از من خرید. بعد از وداع با شیخ که به بسطام رفتم، یکی از دوستانم در نامه‌ای از نیشابور نوشته بود غلام مذکور، پسر یکی از ترکان را کشته و به قصاص او به قتل رسیده است؛ و این کرامت آشکاری بود که من از شیخ دیدم.»