سینمای جنگی

💡 چ (۱۳۹۲) اثر بعدی حاتمی‌کیا بود. این فیلم داستان دو روز از زندگی مصطفی چمران را در پاوه به تصویر می‌کشد. چ در مقایسه با فیلم‌های دیگر ژانر سینمای جنگی ایرانی، دارای جلوه‌های ویژه و صحنه‌آرایی‌های نظامی کم‌نظیری است. پس از آن، حاتمی‌کیا بادیگارد (۱۳۹۴) را ساخت که یکی از فیلم‌های سیاسی-انتقادی اوست. این فیلم دربارهٔ بادیگارد آرمان‌گرایی است که وظیفهٔ حفاظت از مسئولان بلندپایه کشور را بر عهده دارد اما مسائلی را در کارش می‌بیند که این مسائل، او را نسبت به کارش دچار شک و تردید می‌کند. اثر بعدی این فیلم‌ساز، به وقت شام (۱۳۹۶) بود که از نظر تکنیکی و جلوه‌های ویژه یکی از مهم‌ترین فیلم‌های سینمای حاتمی‌کیاست. به وقت شام جنجال‌های زیادی نیز برانگیخت که طرح قصه داعش در آن، حامی مالی فیلم و حاشیه‌های فیلم و فیلم‌ساز در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر از جمله عناصر مهم شکل‌گیری این جنجال‌ها بود.

💡 بسیاری از منتقدان معتقدند که سینمای جنگی با نمایش واقع‌گرایانه از سختی‌های میدان نبرد، می‌تواند پیام‌های صلح‌آمیز عمیقی را به مخاطبان منتقل کند.

💡 تماشای فیلم‌های سبک سینمای جنگی برای درک بهتر رویدادهای تاریخی و احساسات سربازان در دوران درگیری‌های مسلحانه، تجربه‌ای بسیار متفاوت و آموزنده است.

💡 کارگردان مشهور، با استفاده از تکنیک‌های نوین فیلم‌برداری، توانست در جدیدترین اثر خود از سینمای جنگی، هیجان و واقعیت را به تصویر بکشد.