سوره تکویر

[ویکی فقه] سوره تکویر هشتاد و یکمین سوره قرآن کریم و بنا به اجماع مفسران از اولین سورهای مکی است.
سوره تکویر، هشتاد و یکمین سوره قرآن کریم در ترتیب مصحف. این سوره، بنا به اجماع مفسران، از نخستین سوره های مکی است. در ترتیب نزول مشهور، هفتمین سوره و در برخی دیگر از ترتیب نزولها، ششمین یا هشتمین سوره است. این سوره ۲۹ آیه دارد و نامش از آیه نخست آن گرفته شده است. از این سوره با نامهای «اذا الشمس » و «کورت» نیز یاد کرده اند.
مضمون اصلی سوره تکویر
مضمون اصلی سوره تکویر (به معنای درهم پیچیدن)، نشانه های قیامت و رویدادهای پیش از رستاخیز، ویژگیهای فرشته وحی (جبرئیل) و دیدار پیامبر اکرم با او، و تشریح حقیقت وحی و قرآن کریم است. این مضامین بظاهر مختلف، چنان به هم پیوسته اند که گویی تمامی آیهات سوره یکجا یا در دو نوبت پیاپی نازل شده اند. سوره تکویر، آهنگین و موزون است و ضرباهنگی کوبنده دارد.
← بخشهای این سوره
موضوع اصلی سوره تکویر، هشدار به انسان و تنبه اوست. هفت سوره قرآن کریم، که همگی با «اذا» آغاز شده اند (واقعه، تکویر، انفطار، انشقاق، زلزال، منافقون، نصر)، در این موضوع مشترک اند،با این تفاوت که ظاهرا در سوره های واقعه و تکویر و انفطار و انشقاق و زلزال این مطلب آشکارتر است و در سوره های منافقون و نصر با اندکی تأمل آشکار می گردد.
← تناسب این سوره با سوره انفطار
...
[ویکی شیعه] سوره تکویر یا کُوِّرَت، هشتاد و یکمین سوره قرآن و از سوره های مکی که در جزء سی ام قرآن آمده است. تکویر یعنی در هم پیچیده شدن و تاریک شدن. این نام از آیه اول سوره گرفته شده است. سوره تکویر درباره نشانه های قیامت و دگرگونی های آن روز و همچنین عظمت قرآن و تأثیر آن سخن می گوید. از آیات مشهور این سوره، آیه هشتم و نهم است که درباره زنده به گور کردن دختران در زمان جاهلیت سخن می گوید و می پرسد این دختران به کدامین گناه کشته شده اند (بِأَیِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ). در روایات آمده است اگر کسی سوره «إذا الشمسُ کُوِّرَت» را بخواند، خداوند او را از رسوایی در زمانی که نامه عملش گشوده می شود، حفظ می کند.
نام این سوره، تکویر یا کُوِّرَت است؛ چرا که در آیه اولِ آن به واژه «کُوِّرَت» به معنای در هم پیچیده شدن و تاریک شدن اشاره شده است.
سوره تکویر جزو سوره های مکی و در ترتیب نزول هفتمین سوره ای است که بر پیامبر(ص) نازل شده است. این سوره در چینش کنونی مُصحَف هشتاد و یکمین سوره است و در جزء سی ام جای دارد.
[ویکی اهل البیت] سوره تکویر هشتاد و یکمین سوره از قرآن است و دارای 79 آیه است.
سوره کورت مکی است. این سوره در ترتیب مصحف هشتاد و یکمین سوره و در ترتیب نزول هفتمین سوره قرآن کریم است که پیش از آن سوره مسد و پس از آن سوره اعلی نازل شده است.
سوره تکویر را بعضی مفسّرین سوره کورت گفته اند.
ابی بن کعب از پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله روایت نموده که فرمود هر کس سوره «اذا الشّمس کوّرت» را قرائت کند خداوند تعالی او را هنگامی که پرونده اعمالش باز می شود از رسواشدن حفظ می کند.
عبداللَّه بن عمر گوید: پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله فرمود: هر کس دوست دارد در روز قیامت به من نگاه کند سوره «اذاالشّمس کوّرت» را بخواند.
این سوره روز قیامت را با ذکر پاره ای از مقدمات و نشانیهای آن و پاره ای از آنچه در آن روز واقع می شود متذکر و یادآور می شود و آن روز را چنین توصیف می کند که: روزی است که در آن عمل انسان هر چه باشد کشف می گردد، و سپس قرآن را توصیف می کند به اینکه از القائاتی است که رسولی آسمانی که فرشته وحی است آن را به رسول خدا (ص) القاء کرده، و از القائات شیطانی نیست، و رسول خدا (ص) هم دیوانه نیست، که شیطانها او را دست انداخته باشند

💡 بخش‌هایی از سوره تکویر حاوی مطالبی هستند که در آن از اجرام آسمانی مثل ستاره‌ها و سیاره‌ها خواسته شده به درستی پیام محمد و وحی‌هایی که به او می‌شود، گواهی دهند. این آیات از سال‌های نخستین پیامبری محمد هستند. بیشترین ارتباط با اسراء و معراج در آیات ۱۵ تا ۲۴ این سوره دیده می‌شود. نحوه فراخوانی نشانه‌ها (آیات) در این سوره مشابه بسیاری از سوره‌های مکی دیگر است و با این هدف فراخوانده شده‌اند که صحت آنچه توسط رسول کریم (که معمولاً در عقاید اسلامی جبرئیل نامیده می‌شود) برای محمد آورده شده‌اند را تأیید کنند. گروهی از مفسران مسلمان، آیه «او به روشنی او را در افق دید» را اشاره‌ای به دیدار محمد و جبرئیل دانسته‌اند؛ با این حال، محمد نیز در قرآن «رسول» خوانده شده‌است و احتمالاً سوره تکویر به جبرئیل اشاره ندارد، بلکه منظور خود محمد است. در برخی از نسخه‌های اسراء و معراج، به ویژه آن‌هایی که به ابن‌عباس منسوب هستند، محمد در برابر تخت سلطنت الله می‌ایستد و قرآن را از او دریافت می‌کند. در عقیده یوزف فان اس، دیدار در افق، اشاره به دیدار با جبرئیل ندارد و مربوط است به ملاقات با خدا؛ هر چند این دیدگاه در اقلیت است. تأکید بر اجرام آسمانی، فرض ارتباط میان آن‌ها با وحی و رسالت محمد را در ذهن به وجود می‌آورد، به خصوص با بررسی آیات آغازین سوره نجم.

💡 مفسران مسلمان گاه آیات ۱ تا ۱۸ سوره نجم و ۱۹ تا ۲۵ سوره تکویر را نیز با معراج مرتبط دانسته‌اند اما به نظر می‌رسد موضوعات آن آیات چیز دیگری است. باقی روایات ریشه در منابع خارج از قرآن، به خصوص احادیث، تفاسیر و سیره‌های محمد، دارد. این منابع، ماجرا را به سه شیوه عمده تفسیر کرده‌اند؛ مطابق تفسیر اول که قدیمی‌ترین هم هست، اسراء و معراج مترادف‌اند و مسجدالاقصی در بهشت واقع است. معمولاً در تفاسیر معاصر به این دیدگاه اشاره‌ای نمی‌شود. مطابق تفسیر دوم مسجدالاقصی همان بیت‌المقدس است؛ این تفسیر جزئیات و طرفداران بیشتری دارد. در این داستان، ابتدا فرشتگان قلب محمد را پاک می‌کنند و سپس او از مکه سوار بر حیوانی بالدار به نام براق که جبرئیل برایش آورده، ابتدا به بیت‌المقدس و بعد به آسمان‌ها می‌رود. مشخص نیست چرا در این تفسیر مسجدالاقصی را با بیت‌المقدس یکی دانسته‌اند و شاید ریشه در تبلیغات بنی‌امیه داشته باشد. تفسیر سوم هم از این قرار است که با توجه به کلمه «رؤیا» در سوره اسراء، معراج به صورت جسمانی نبوده‌است. هر سه گروه اعتقاد دارند منظور آیه اول سوره اسراء از «بنده» (عبد)، شخص محمد است اما هیچ مدرکی در تأیید نظر آن‌ها در قرآن وجود ندارد. فردریک کولبی، اسلام‌شناس، می‌گوید با در نظر گرفتن همه این موارد، روی هم رفته هیچ‌کدام از آیات قرآن از داستان سفر محمد به آسمان‌ها پشتیبانی نمی‌کند.