رام یشت

رام یشت. [ ی َ ] ( اِخ ) نام یشت پانزدهم از یشتهای بیست ویک گانه اوستا. این یشت موجود است و بارتولمه آن را از آثار متأخر محسوب میداردولی کریستنسن بخشی از آن را که نظم و نثر توام آمده متعلق به متأخران و بندهای 6-37 را باقیمانده قسم اصلی یشت مزبور و قدیم میداند و از مندرجات بندهای 7 و 11 و 21 و غیره حدس میزند که قسمت اصلی یشت مذکور متأخر از دیگر یشتهای قدیمی ولی جلوتر از یشت نهم میباشد. ( از مزدیسنا ص 147 ). و رجوع به یشت در همین لغت نامه و مزدیسنا شود.

نام یشت پانزدهم از یشتهای بیست و یک گان. اوستا.

رام یَشْت
(یا: وَیو؛ وای) پانزدهمین یشت و یکی از یشت های بزرگ اوستا در مدح وَیو (وای)، ایزد فضا. تألیف آن متأخر به نظر می رسد، گرچه مطالب آن قدیمی است. در این یشت که یازده کرده (بخش) و ۵۷ بند دارد، پس از توصیف و تمجید این ایزد از کسانی مانند هوشنگ، تهمورث، و فریدون یاد شده است که این ایزد را ستوده و از او درخواست کمک کرده اند. پورداود این یشت را به فارسی ترجمه کرده است (تهران، ۱۳۴۷).

💡 بخش‌هایی از این یشت که در ستایش که در ستایش شاه‌های اساطیری و قهرمان‌های باستانی است، ویژگی‌های حماسی و شاعرانه دارد و در یشت‌های دیگر مانند رام یشت (۱۵) و زامیاد یشت (۱۹) نیز دیده می‌شود.