حسین ثنائی

حسین ثنائی. [ ح ُ س َ ن ِ ث َ ] ( اِخ ) مشهدی که در کلمه ثنائی در همین لغت نامه یاد شده است. در هدیة العارفین ج 1 ص 319 و 320در دو جلد یاد شده. نخستین را استاد فیض هندی دانسته، وفاتش را در 970 هَ. ق. نگاشته و مثنوی «نتایج الافکار» در 10 هزار بیت به او نسبت داده است و دومین را پسر غیاث الدین علی متوفی 995 هَ. ق. و صاحب دیوان شعر دانسته شده است. رجوع به ذریعه ج 9 ص 185 شود.

مشهدی که در کلمه ثنائی در همین لغتنامه یاد شده است

💡 2. به نقل از مرحوم علی حسین ثنائی محمدی از روستای زین آباد

💡 به نقل از مرحوم علی حسین ثنائی محمدی این منطقه تاریخی مربوط به دوران زرتشتیان می باشد.