تر و تمیز

«تر و تمیز» یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است که برای بیان پاکیزگی و آراستگی به کار می‌رود. این عبارت معمولاً درباره ظاهر انسان، لباس، خانه یا محیط استفاده می‌شود. «تر» در این ترکیب به معنای شاداب، تازه و نو است، نه الزاماً خیس. «تمیز» به معنی پاک، پاکیزه و عاری از آلودگی است. وقتی می‌گوییم کسی «تر و تمیز» است، یعنی مرتب، آراسته و خوش‌ظاهر است. این واژه بار معنایی مثبت دارد و نشانه نظم و رسیدگی است. در گفتار روزمره بسیار رایج است و بیشتر جنبه توصیفی دارد. مثال: «بچه‌ها با لباس‌های تر و تمیز به مدرسه رفتند.»