لغت نامه دهخدا
( براقة ) براقة. [ ب َرْراق َ ] ( ع ص ) زن صاحب جمال تابان بدن. ( منتهی الارب ). || زن نیکوکار. ( مهذب الاسماء ).
براقه
فرهنگ فارسی
زن صاحب جمال تابان بدن زن نیکوکار.
جمله سازی با براقه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 331- اين اشعار با تغيير مختصرى در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد چاپجديد ج 3 ص 245 شعر اول منسوب به عمرو بن براقه همدانى آمده است و شعر دوم وسوم از مالك بن حريم همدانى است ص 251.