امیر الکافرین

امیرالکافرین. [ اَ رُل ْ ف ِ ] ( اِخ ) لقب مأمون خلیفه عباسی بود. وی بخاطر علاقه ای که بمطالعات مذهبی داشت باین لقب ملقب شده بود. ( از تاریخ ادبی ایران ادوارد براون ترجمه علی پاشا صالح ص 458 ).

لقب مامون خلیفه عباسی بود

💡 معتزله نخستین کسانی بودند که اصل وجود یک مذهب دولتی را که برای همهٔ مسلمانان اجباری باشد اعلام کردند و تعقیب کسانی را که مخالفت آنان فکر می‌کردند ضروری شمردند. فرمان مربوط به رسمیت معتزله در سال ۲۱۲ هجری از جانب مأمون صادر شد و چند سال بعد فرمان تازه ای از طرف او صدور یافت که بموجب آن قاضیان و علما و فقیهان می‌بایست از لحاظ معتقدات دینی مورد امتحان واقع شوند و هرکس که از قبول معتقدات معتزله امتناع ورزد محکوم به تبعید شود. امام احمد بن حنبل مؤسس مذهب حنبلی از جملهٔ این تبعید شدگان است. در زمان مأمون یک سازمان بازرسی مذهبی بنام «محنه» تأسیس شد که نوعی از دیوان‌های تفتیش عقاید بعدی کلیسای کاتولیک بود معتصم و واثق نیز روش مأمون را ادامه دادند. اما متوکل و قادر به مخالفت با معتزله پرداخته و با تحت فشار قرار دادن جریان عقل‌گرایی و از جمله معتزله، این جریان را در انزوا فروگذاردند. همچنین مأمون امیر الکافرین و واثق و معتصم کافر خوانده شدند.