النبوات

[ویکی نور] النبوات، اثر تقی‎الدین ابوالعباس احمد بن تیمیه (متوفی 728ق)، کتابی است پیرامون نبوت و پیامبری و معجزات پیامبران که با تحقیق عبدالعزیز بن صالح طویان، چاپ و عرضه شده است.
برخی در نسبت این کتاب به ابن تیمیه تشکیک کرده‎اند، اما سیاق و روش نگارش، دقیقا همان روش ابن تیمیه است. این کتاب در حقیقت پاسخ به اشکالات اشاعره است که به‎زعم او از مخالفان می‎باشند. او در این کتاب بسیار به ابوالحسن اشعری، باقلانی، جوینی و غزالی حمله می‎کند و تلاش می‎کند که این افراد را در زمره مخالفان سلف قرار دهد.
هدف اصلی مؤلف از نگارش کتاب، بیان روش صحیح در اثبات پیامبری است.
کتاب با مقدمه مفصلی از محقق آغاز و مطالب در فصول متعدد و مختلف، در دو جلد، تنظیم شده است.
مقدمه دارای دو مبحث می‎باشد. در مبحث نخست، در ضمن هشت مطلب، به موضوع و محتوای کتاب اشاره گردیده و در مبحث دوم، زندگی مفصلی از نویسنده، ارائه گردیده است.
نویسنده در ابتدا، به بیان مفهوم «خارق‎العاده» پرداخته است. سخن در این بخش، بیان مفهوم و مقصود از خرق عادت است. ابن تیمیه از به‎کارگیری لفظ معجزه برای اعمال خارق‎العاده‎ای که از پیامبران صادر می‎شود ابا داشت؛ ازاین‎رو در ابتدای کتابش به نقد بحث عادت بشر و خرق عادت می‎پردازد. او می‎گوید: آیتی که پیامبر ارائه می‎کند باید خارق عادت باشد؛ به این معنا که نباید امری عادی و معمولی برای بشر باشد. این آیه نباید اختصاص به پیامبر داشته باشد و هر خارق‎العاده‎ای آیت نیست؛ به این معنا که برخی کارها برای برخی افراد معتاد و طبیعی است، اگرچه برای برخی دیگر غیر معمولی و غیر عادت است. همان گونه که کارهای پزشکان، فقیهان و ادیبان برای صنف خودشان معتاد است و خارق‎العاده به حساب نمی‎آید.

💡 لان مقامه هو مقام اطلاق المشية و الولاية الكلية الاصلية الهيولوية الاولى، و سائرالانبياء مقام تقييد المشية و الولاية الجزئية التبعية و صورة التبعية و صورة الهيولى؛والمقيدات مظاهر المطلق، و الجزئيات مشارق نوره، و مطالع ظهوره؛ و لهذا كانت نبوةالانبياء ظهور نبوته - صلى الله عليه و آله - روح النبوات و باطنها.

💡 و هذا اولمنازل الولاية و اختلاف الاولياء فى هذا المقام و المقامات الاخر حسب الختلاف الاسماءالمتجلية عليهم. فالو لى المطلق من ظهر عن حضرة الذات بحسب المقام الجمعى و الاسمالجامع الاعظم رب الاسماء و الاعيان. فالولاية الاحمدية الاحدية الجمعية مظهر الاسم الاحدىالجمعى و سائر الاولياء مظاهر ولايته و محال تجلياته، كما ان النبوات كلها مظاهرنبوته و كل دعوة دعوة اليه بل دعوته.