اعص

«اعص» واژه‌ای عربی و در اصل جمع کلمه «عصا» است که به معنای چوب، ترکه و عصای دستی به کار می‌رود. این واژه زمانی استفاده می‌شود که به چند عصا یا چند چوب اشاره شود و مفهوم جمع بودن را برساند. در متون کهن عربی و فارسی، «اعص» برای بیان ابزار تکیه، دفاع یا راه رفتن به صورت گروهی آمده است. از آنجا که عصا نشانه تکیه و اتکا است، جمع آن نیز می‌تواند کنایه از ابزارهای یاری و پشتیبانی باشد. در برخی متون ادبی، کاربرد مجازی یافته و به معنای قدرت‌ها یا وسایل اتکا به کار رفته است. ریشه این واژه از «عصو» گرفته شده که به معنای چوب خشک و قابل استفاده به صورت دست‌افزار است. برای «اعص» جمع‌های دیگری مانند «اَعصاء» و «عُصی» نیز در منابع لغوی ذکر شده است. این واژه بیشتر در زبان عربی کلاسیک دیده می‌شود و در فارسی کاربرد مستقلی کمتر دارد. از نظر ساختاری، «اعص» جمع مکسر محسوب می‌شود و بر پایه قواعد جمع شکسته عربی ساخته شده است.