اسیوطی

اسیوطی. [اُس ْ ] ( ص نسبی ) منسوب به اسیوط. ( انساب سمعانی ).
اسیوطی. [ اُس ْ ] ( اِخ ) ابوبشر احمدبن الولیدبن عیسی الاسیوطی. وی از ابی الزیباع روایت کند و در اسیوط بسال 335 یا اول 336 هَ. ق. درگذشت. ( انساب سمعانی ).
اسیوطی. [ اُس ْ ] ( اِخ ) ابوعلی الحسین بن علی بن الخضربن عبداﷲ الاسیوطی. وی از اسحاق بن ابراهیم بن یونس مصری روایت دارد و از وی ابوعبداﷲ محمدبن الفضل بن نطیف الفراء روایت کند. وفات وی در جمادی الاَّخره سال 372 هَ. ق. بود. ( انساب سمعانی ).
اسیوطی. [ اُس ْ ] ( اِخ ) ابومحمد عبداﷲبن علی بن عبداﷲبن میمون، قاضی اسیوط. وی از عبدالرحمن بن داود الاسکندرانی و محمدبن عبداﷲبن عبدالحکم و بکیربن یحیی و علی بن عبدالعزیز و محمدبن ادریس وراق الحمیدی و جز آنان حدیث گفته و در سیوط در محرم سنه 310 هَ. ق. درگذشت و مولد او به سیوط بسال 325 هَ. ق. بود. ( انساب سمعانی ).
اسیوطی. [ اُس ْ ] ( اِخ ) رجوع به سیوطی و معجم المطبوعات ج 1 ستون 450 شود.

💡 مهم‌ترین آثار سنتی مطالعه مانوی‌گری را می‌توان کتاب اعترافات سنت آگوستین دانست. این قدیس رومی اگرچه خود بمدت نه سال مانوی بوده اما به‌دنبال توبه باز به مسیحیت می‌گرود و در کتابش اگرچه مملو از حمله به مانویان است اما اطلاعات جالبی از دین مانوی به‌دست می‌دهد. دیگر نویسندگان مسیحی نیز همین رویه سنت آگوستین را در قبال مانویان در پی گرفتند که با اعلام الحاد و تکفیر مانویان از سوی کلیسای کاتولیک و مبارزه با آنان این رسالات و کتاب‌ها در مذمت ایشان نوشته شد. همچنین پولس ایرانی در رسالات خود به‌شدت به مانویان می‌تاخت. دیگر دانشمند مسیحی اسکندر اسیوطی در مصر مقالات تندی ضد مانویان منتشر می‌نمود که بسیاری از آثار این‌ها دست‌مایه شناخت و بررسی ماهیت آئین مانوی تا پیش از قرن بیستم محسوب می‌شدند.