اخزاء

اخزاء. [ اِ ] ( ع مص ) خوار و رام کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). || رسوا کردن. ( منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ): اخزاه اﷲ؛ رسوا کناد خدای او را. || هلاک کردن. ( تاج المصادر بیهقی ).

💡 و در جمله (من ياتيه عذاب ) منظور از عذاب، عذاب دنيوى است كه موجب انقراض و ريشهكن شدن مى شود، و آن همان عذاب غرق است كه سرانجام آن قوم كافر را منقرض نموده وخوار و ذليل كرد، و مراد از (عذاب مقيم ) در جمله (دويحل عليه عذاب مقيم ) عذاب آتش در آخرت است كه عذابى است ثابت و دائمى،دليل بر گفتار ما نيز كه گفتيم عذاب اول دنيوى و عذاب دوم اخروى است، مقابله اى استكه در اين دو واقع شده، و كلمه عذاب - به صورت نكره يعنى بدون الف و لام در عبارت- تكرار شده و اولى توصيف به اخزاء و دومى به اقامه شده.