اتاوی

این واژه در لغت‌نامه‌های فارسی و عربی چند معنا و کاربرد متفاوت دارد و بسته به بافت جمله مفهوم آن تغییر می‌کند. در یک کاربرد، «اتاوی» صفت نسبی است و به معنای «منسوب به اَتاوه» یا «اهل شهر اَتاوه» به کار می‌رود و برای اشاره به فردی استفاده می‌شود که اهل این شهر باشد. در معنای دیگر، این واژه برای توصیف «مرد غریب» به کار می‌رود؛ یعنی فردی که در میان گروه یا جماعتی بیگانه قرار دارد و از نظر محل زندگی یا تعلق اجتماعی با آن جمع هم‌خوان نیست. در برخی متون لغوی، «اتاوی» به صورت استعاری نیز آمده و برای بیان وضعیت «غریب و ناشناخته بودن یک شخص در میان دیگران» استفاده شده است. همچنین ترکیب «سیل اتاوی» به معنای سیلابی است که باران آن در نقطه‌ای دور باریده و سپس به منطقه‌ای دیگر جاری شده باشد. در معنای دیگر، این واژه به «جویچه‌ای» اشاره دارد که از نهر اصلی جدا شده و به زمین یا مسیر دیگری هدایت شده است. در بعضی کاربردها نیز «اتاوی» به مسافری گفته می‌شود که وطن و محل اصلی زندگی او مشخص نیست و به صورت آواره یا در حال سفر معرفی می‌شود. این تنوع معنایی نشان می‌دهد که این واژه در زبان کهن، هم کاربرد جغرافیایی داشته و هم مفهومی اجتماعی و توصیفی پیدا کرده است. در مجموع، این کلمه می‌تواند هم به افراد منسوب به یک شهر خاص اشاره کند و هم حالت غریب بودن یا جریان‌های آبی جداشده را بیان نماید.