[ویکی فقه] اِبْن ِ مَدینی، ابوالحسن علی بن عبدالله بن جعفر بن نجیح (۱۶۱ یا ۱۶۲- ۲۸ ذیقعده ۲۳۴ق /۷۷۸ یا ۷۷۹-۲۳ ژوئن ۸۴۹م )، از پیشروان علوم حدیث در بغداد بود.
وی با عروة بن عطیه از بنی سعد بن بکر نسبت ولاء داشت و به همین جهت «سعدی » نیز خوانده می شد.اصل خاندان وی از مدینه بود، ولی او خود در بصره تولد یافت پدر و جدش هر دو از محدثان بود و پدر که در نوجوانی درگذشت (۱۷۸ق /۷۹۴م )، از نخستین استادان او بود. ابن مدینی در زادگاه خود به فراگیری حدیث پرداخت.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 کتب اصطلاحشناسی حدیث دو دوره را پشت سر گذاشتهاند. اولین دوره گردآوری اقوال و گفتههای محققان اولیه بودهاست که با نقل قول آنها، آنها بدون ارزیابی اقوال، آنها را استفاده میکردند و اصطلاحاتی را که قابل اطلاق بر آن تعابیر باشد پیشنهاد میدادند. این روششناسی بود که توسط محققان اولیه همچون یحیی ابن معین، علی ابن مدینی، مسلم این حلاج و ترمذی بکار میرفت. در دوره دوم شاهد کتابهایی هستیم که به ارزیابی کتابهای دوره اول پرداختهاند مؤلفان دوره دوم عبارتها و گفتههای دوره اول را میخواندند و به سامان دهی و کدسازی اصطلاحات مربوط میپرداختند. اصولی تأسیس میشدند و تا اندازهای بسیار مقبول میافتادند که اصطلاحات مشخص بودند که از آن محققان خاصی وضع میشدند مثالهایی از این کتابها را میتواند در کتابهایی چون:معارف علوم الحدیث الحکیم، الکفایه کاتب بغدادی و مقدمه ابن صلاح یافت.
