ائمه حدیث

[ویکی فقه] ائمه حدیث، از اصطلاحات بکار رفته در علم حدیث بوده و به معنای استاد کامل در حدیث می باشد.
"امام" مفرد "ائمه" از مراتب اهل حدیث به معنای استاد کامل در حدیث است. از نظر دانشمندان علوم حدیث، مراد از امام، محدث و شیخ است. و غالباً بر شیخ شیوخ و شخص مبرز در بین مشایخ اطلاق می شود. بنابراین مراد از "ائمه حدیث" اساتید کامل و اساتید اساتید حدیث و ناقدان در حکم بر احادیث هستند.
ابن قیم، محمد بن أبی بکر، مختصر الصواعق المرسلة على الجهمیة والمعطلة، ص۲۴.
دانشمندان شیعه در کتب خود از کسانی هم چون مرحوم کلینی، شیخ طوسی، علاّمه مجلسی به ائمة الحدیث تعبیر کرده اند.
امینی، عبدالحسین، الغدیر فی الکتاب و السنّة و الأدب، ج۱، ص۲۷.
در تنظیم این مقاله از منابع زیر استفاده شده است: • ابن قیم، محمد بن أبی بکر، مختصر الصواعق المرسلة علی الجهمیة والمعطلة؛
...

💡 کسانی مانند ابن خلدون سعی در دفاع از ابوحنیفه در برابر محدثان و نقل نکردن سخنان مخالفانش بوده‌اند اما محدث نامدار ابن حِبّان البُستی (متوفی ۳۵۴هـ)، بوحنیفه را بدعتگزار خوانده و می‌نویسد: «کان داعیا إلی الارجاء والداعیة إلی البدع لا یجوز أن یحتج به عند أئمتنا قاطبة لاأعلم بینهم فیه خلافا علی أن أئمة المسلمین وأهل الورع فی الدین فی جمیع الامصار وسائر الاقطار جرحوه وأطلقوا علیه القدح إلا الواحد بعد الواحد: او[ابوحنیفه] از داعیان تفکر ارجاء و دعوت کنندگان به بدعت بود. قاطبه ائمه ما اجازه نداده‌اند که به [اقوال]ابوحنیفه احتجاج شود. کسی را در میان ائمه حدیث نمی‌شناسم که مخالف باشد، پیشوایان اسلام و اهل ورع در تمام شهرهای بزرگ و کوچک، ابوحنیفه را جرح کرده و در او طعن زده‌اند الا تعدادی انگشت شمار»(المجروحین، ۳/۶۴ـ دارالباز مکة) همچنین ابن حبان از سفیان ثوری(۱۶۱هـ) یکی از قله‌های حدیثی معاصر ابوحنیفه، نقل می‌کند که: «استتیب أبو حنیفة من الکفر مرتین: ابوحنیفه را دو بار از کفر توبه دادند»(المجروحین، ۳/۶۴)