لغت نامه دهخدا
مستسلم. [ م ُ ت َ ل ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استسلام. رجوع به استسلام شود. || گردن نهنده کسی را. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). فرمانبردار. ( ناظم الاطباء ). ج، مستسلمون. منقادان. گردن نهندگان: بل هم الیوم مستسلمون. ( قرآن 26/37 ). || فروتن و متواضع. ( ناظم الاطباء ).
مستسلم. [ م ُ ت َ ل ِ ] ( اِخ ) ابوسعید واسطی ثقفی. از معاریف زهاد است. و رجوع به ابوسعید واسطی شود.