محنت خور

محنت خور. [ م ِ ن َ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) خورنده محنت. تحمل کننده رنج و سختی. غمخور. اندوه خور. که سختی و رنج برد. که بدبختی و آفات تحمل کند:
بیا ساقی آن می که محنت بر است
به چون من کسی ده که محنت خور است.نظامی.

( صفت ) آنکه رنج کشد کسی که معاشش به رنج و محنت تامین شود: بیا ساقی آن می که محنت براست بچون من کسی ده که محنت خور است. ( نظامی )

💡 محنت خور و مستمند پیوست شدم دستی بر نه کنون که از دست شدم