محذر

محذر. [ م ُ ح َذْذِ ] ( ع ص ) ترساننده. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ).

ترساننده، آگاه کننده.

💡 گروه دوم در معناى انسان (آدم ) كه مصور به صورت خدا وممثل به مثال الهى و مشبه به شباهت خداست تصرف كرده، آن را از محذر تجسيم و مفسدهماديت، رهايى بخشودند، ليكن خطر تشبيه، همچنان اين گروه را تهديد مى كند؛ مگر آنكه با يك توجيه برتر از آن نجات يابند؛ چنان كه گروهاول نيز ناچار از آن سخن برترند. گروه دوم گاهى مقصود از انسان را همان جنبه روحمجرد او توجيه مى كنند، نه خصوص پيكر يا مجموع روح و پيكر او، و زمانى منظور ازانسان را وصف انديشه و خرد او تقرير مى كنند و گاهى مقصود از انسان (آدم ) را آدمروحانى و قديم كه در برابر آدم جسمانى و حادث است وجيه مى كنند. آنچه ازحزقيال در عروج وى به آسمان و مشاهده عوالم روحانىنقل شده اين است كه وى از صورتى مثل صورت انسان سخن مى گويد. فيلون اسكندرانىفيلسوف يهودى (نيمه اول سده اول م ) نيز به وجود آدم علوى و سفلىقائل است و مى گويد: آن كه از بهشت خارج شد آدم سفلى بود و آدم علوى همچنان در بهشتباقى است. (1150)

💡 يكى از انصار (مسلمانان مدينه ) به نام حارث بن سويد دستش به خون بى گناهى بهنام محذر بن زياد آلوده گشت و از ترس مجازات از اسلام برگشت و به مكه فرار كرد (ويازده نفر از پيروان او كه مسلمان شده بودند نيز مرتد شدند) پس از ورود به مكه ازكار خود سخت پشيمان گشت و در انديشه فرو رفت كه در برابر اين جريان چه كند.بالاخره فكرش به اينجا رسيد كه يك نفر را به سوى خود به