ماه پرست

ماه پرست. [ پ َ رَ ] ( نف مرکب )پرستنده ماه. کسی که ماه یعنی قمر را پرستد و بندگی آن کند. || کنایه از عاشق. ( آنندراج ).

💡 چون قائم (عج ) قيام كند، كسى كه خود را اهل اين امر مى پنداشته است، از اين امر بيرونمى روند. در مقابل، افرادى مانند خورشيد پرستان و ماه پرستان، به آن مى پيوندند.

💡 و هنگامى كه (ماه ) سينه افق را شكافت و ماه پرستان مراسم نيايش را شروع كردند،با آنها هم صدا شده، گفت: اين خداى من است ؟

💡 مردم اور از نظر اعتقادى همچنان كه گفته شد، ماه پرست بوده اند. گويند علت اين عقيدهآن بوده است كه تابش ماه در شب در اين شهر جلوه اى خاص داشته است.

💡 O ابوبصير به امام صادق عليه السلام گفت: ((اشهد انّك امامى ))، گواهى مى دهم كه تو امام من هستى. امام فرمود: در قيامت، هر گروهى با امامشان محشور مى شوند، خورشيدپرستان با خورشيد و ماه پرستان با ماه.(164)