عموم و خصوص من وجه

[ویکی فقه] عموم و خصوص من وجه یکی از نسب اربعه است. این نسبت میان دو مفهومی برقرار است که در برخی مصادیق همپوشانی و اشتراک دارند، لکن هر یک دارای مصادیقی است که به خود آن اختصاص دارد. اگر دو مفهوم سیاه و پرنده ملاحظه شوند چنین نسبتی میان­شان وجود دارد. برخی از مصادیق وجود دارد که هم سیاه است و هم پرنده، همانند کلاغ؛ ولی برخی از پرنده­ ها مانند کبوتر، سیاه نیستند، چنان که برخی از سیاه ها همانند ذغال نیز پرنده نیستند. بازگشت نسبت عام و خاص من وجه به یک موجبه جزئیه و دو سالبه جزئیه است. مانند: "بعضی سیاه ها پرنده اند" و "بعضی پرنده ها سیاه نیستند" و "بعضی سیاه ها پرنده نیستند".
سایت پژوهه
...

💡 انسان داراى دو گونه قلب است: قلب جسمانى صنوبرىشكل، كه يكى از اندامهاى بدن است، و قلب روحانى و معنوى. قرآن كريم در همه آياتىكه سخن از مختوم و مطبوع شدن قلب دارد، يا ازرين و چركى كه قلب را مى پوشاند و چهره شفاف و آيينه گون آن رامستور مى كند، سخن مى گويد، يا درباره قفل و غلاف وكنان و صرف و قساوت آن معارفى را بهبشر مى آموزد، مراد، قلب روحانى است، نه جسمانى و رابطه بين بيمارى و سلامت قلبجسمانى و روحانى عموم و خصوص من وجه است؛ زيرا ممكن است قلبجسمانى انسان در كمالات سلامت باشد، ولى بر اثر كفر يا تبهكارى وى، قلب جسمانىانسان در كمال سلامت باشد، ولى بر اثر كفر يا تبهكارى وى، قلب روحانى او بهره اىاز سلامت نداشته باشد و ممكن است قلب جسمانى انسان مومن، بيمار باشد ولى قلبروحانى او سالم باشد: (اذ جاء ربه بقلب سليم )؛ (557) چنانكه گاهى هر دو قلببيمار است؛ مانند كافرى كه به بيمارى قلبى مبتلاست و يا هر دو قلب سالم، مانندمومنين كه از سلامت قلب جسمى نيز بهره مند است.