عمروی

عمروی. [ ع َ ری ] ( اِخ ) عثمان بن سعید اسدی. ملقب به سمان یا زیات، مکنی به ابوعمرو و مشهور به عمروی است. نسب او به قبیله بنی عمروبن حریث و یا بنی عمروبن عامربن ربیعه میرسید. و از آن جهت او را سمان یا زیات میگفتند که وی برای کتمان امر سفارت و وکالت خود که از ولی عصر( ع )داشته است تجارت زیت و روغن میکرد. وی شخصی امین و عادل و طاهر و عفیف و از اولین نواب خاصه اربعه ولی عصر ( ع ) بوده است و سال وفات او را در حدود 257 هَ.ق. نوشته اند. رجوع به ریحانةالادب ج 3 ص 133 شود.
عمروی. [ ع َ ری ] ( اِخ ) محمدبن عثمان بن سعید اسدی کوفی، مکنی به ابوجعفر و مشهور به عمروی است. وی از دومین نواب خاصه اربعه حضرت ولی عصر ( ع ) بود. و در امانت، عدالت وعفت همچون پدر خویش ( عثمان بن سعید ) بوده است. وی درجمادی الاولای سال 304 یا 305 هَ.ق. درگذشت و قبرش دربغداد نزدیکی درب سلمان قرار دارد و در آنجا مشهور به شیخ خلانی است. رجوع به ریحانةالادب ج 3 ص 133 شود.

وی محمد ابن عیمان بن سعید اسدی کوفی مکنی به ابو جعفر و مشهور به عمروی است که از دومین نواب خاصه اربعه حضرت ولی عصر ( ع ) بود و در امانت و عدالت و عفت همچون پدر خویش بوده است

💡 آن شمع دراز قد که جز سر نکشد بیش از یک شب عمروی اندر نکشد