عشرتگه

عشرتگه. [ ع ِ رَ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) عشرتگاه. محل عشرت و طرب:
نیروده توست ناف خرچنگ
عشرتگه تو دهان ضیغم.خاقانی.

💡 مردن درین سراچه فانی به کام دل تاریخ مولد تو به عشرتگه بقاست

💡 آراست یکی حجله، چو عشرتگه کاووس کآنجا چو گل تازه کشد مهد فرنگیس

💡 دل را جز آن پریرو عشرتگهی نباشد آئینه جز جمالت باغ دگر ندارد

💡 سر کویی بود عشرتگه ما یا گلستانی بهشت ماست در هر جا که باشد روی خندانی

💡 ساغر گل را چو باد صبح در گرد آورد گلستان عشرتگه پیمانه‌نوشان می‌شود

💡 رفتیم به خوابِ غم از افسانهٔ وحشی او را که به عشرتگه ما راهنما شد