طهارت جای

طهارت جای.[ طَ رَ ] ( اِ مرکب ) مبرز. بربخ. مبال. کنیف. آبریز. مرحاض. آبخانه. بیت الخلاء. آبشتنگاه. متوضَّاء. کنایه از متوضی، و پسین مستعمل ِ بعضی متأخرین است. ( آنندراج ): بسیار نشستن بر سر چاه طهارت جای زیان دارد ( بیماری بواسیر را ). ( ذخیره خوارزمشاهی ).
عقل در دست یک رمه خودرای
چون چراغ است در طهارت جای.سنائی.نقل است که شیخ چهل سال در مسجد مجاور بود، جامه مسجد جدا داشتی و جامه خانه جدا، و جامه طهارت جای جدا. ( تذکرة الاولیاء عطار ).

( اسم ) مستراح مبرز مبال.
بربخ کنیف آبریز مرحاض آبخانه بیت الخلائ آبشتنگاه.

💡 یکی را از بزرگان در طهارت جای در دل افتاد که پیرهن به درویش دهد مریدی را آواز داد و پیراهن برکشید و به وی داد، گفت، «چرا صبر نکردی تا بیرون آمدی؟»، گفت، «ترسیدم خاطری دیگر درآید که مرا از این بازدارد.»

💡 خانه خالی کند ز نان چون نای پر کند چون شکم طهارت جای

💡 عقل در دست یک رمه خود رای چون چراغی است در طهارت جای

💡 اگر مردی محاسن همچو مردان طهارت جای را جاروب گردان

💡 احمدبن حنیل گفته است، «اگر سرمه دانی سیمین بیند نشاید که بایستد» و چون شب بخواهد بایستد، ادب میزبانی آن است که قبل طهارت جای به وی نماید.