شکر گفتاری

شکرگفتاری. [ ش َ ک َ گ ُ ] ( حامص مرکب ) شیرین زبانی. شیرین سخنی. ( از یادداشت مؤلف ):
شکرگفتاریت را چون نیوشم
که من خود شهد و شکّر میفروشم.سعدی.و رجوع به شکرگفتار شود.

شیرین زبانی شیرین سخنی

💡 قدش آیین خوش رفتاری آورد لبش رسم شکر گفتاری آورد

💡 آن چه مروی است چه خوش رفتاری است آن چه طوطی چه شکر گفتاری است

💡 همچو نیشکّر ازو در بندست هر کجا هست شکر گفتاری

💡 طوطیان را به سخن هست فصاحت بسیار لیک هرگز نبود چون تو شکر گفتاری