شکر باری

شکرباری. [ ش َ ک َ ] ( حامص مرکب ) باریدن شکر. افشاندن شکر. || شیرین حرکاتی:
آمدند از ره شکرباری
کرده زیر قصب کله داری.نظامی. || کنایه از سخن شیرین گفتن. شیرین سخنی. شیرین گفتاری:
خدای را که تواند گزارد شکر و سپاس
یکی منم که به شکرش کنم شکرباری.سعدی.

باریدن شکر یا شیرین حرکاتی

💡 ای بلبل پوینده وی طوطی گوینده گر قند و شکر خواهی نک قند و شکر باری

💡 بیت او گر کم‌ست از آن غم نیست شکر باری که معنیش کم نیست

💡 به چشم من لبت آموخت گوهر افشانی چنانکه داد به لعل لبت شکر باری

💡 ما را به سرای وصل خویش آری تو بر ما ز لب لعل شکر باری تو

💡 گر کند طوطی طبعت هوس نطق کمال ببری نام لب بار و شکر باری به

💡 پس از شکر باری برآمد به تخت چنین گفت با مرد آزاده بخت