شکار دوست

شکاردوست. [ ش ِ ] ( ص مرکب ) که شکار دوست دارد. که نخجیرکردن دوست دارد. که علاقه به شکار دارد:
دشمن تو ز تو چنان ترسد
که ز باز شکاردوست کلنگ.فرخی.او شکاردوست [ بود ] و همه شب گردیدی به شکار جستن. ( مجمل التواریخ و القصص ). امیر بلخ مردی شکاردوست بود. ( اسکندرنامه، نسخه سعید نفیسی ).

که شکار دوست دارد که علاقه به شکار دارد.

💡 صد تن شهید شهرت و یک تن شهید عشق آن هم به سعی غمزه ی مردم شکار دوست

💡 کمان ناز به زه نازنین سوار من آمد شکار دوست بت آدمی شکار من آمد

💡 شکار دوست نبودم شکار دوست شدم ز عشق آن دو شکر کز لبت شکار من است

💡 هرگز چو همت تو نباشد شکار دوست لیکن همه ز شکر گزیند شکار خویش

💡 باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید دل صید کرده تیر مژه سوی جان کشید

💡 دشمن تو ز تو چنان ترسد که ز باز شکار دوست کلنگ