شاعل

شاعل. [ ع ِ ] ( ع ص، اِ ) اسب که در دم آن سپیدی باشد. ( منتهی الارب ). ذوالشعل. ( اقرب الموارد ). رجوع به شَعَل شود. || رجل شاعل؛ مرد پریشان غارت. ( منتهی الارب ). ای ذواِشعال. ( اقرب الموارد ). || آتش افروز. || تابدار. شعله دار. ( ناظم الاطباء ).

اسب که در دم آن سپیدی باشد یا آتش افروز.

💡 جهان چو دیده منوّر، چنانکه در وی دود بسی زیاده نمودی ز آتش شاعل