سیه گلیمی

سیه گلیمی. [ ی َه ْ گ ِ ] ( حامص مرکب ) بدبختی. سیه روزی. بی دولتی. مفلسی:
ز روز و شب شده ام سیر چون به پیش دلم
سیه گلیمی شب همچو روز شد پیدا.مجیرالدین بیلقانی.کردند بسی سفیدسیمی
از ما نشد این سیه گلیمی.نظامی.گلیم بین که در آن بر چه عیش میراند
سیه گلیمی من بین که دورم از بر او.سعدی.

سیاه گلیم بودن: کردند بسی سپید سیمی / از ما نشد این سیه گلیمی (نظامی۳: ۴۱۷ ).

بدبختی سیه روزی بی دولتی

💡 هر کجا که سیه گلیمی، آشفته سریست در حلقۀ زلف تو فرو می اید

💡 به دست تو چو شفق تیغ سرخ روی و هنوز سپید کاری صبح و سیه گلیمی شام

💡 «در دولت تو سیه گلیمی گر سود کند، زیان ندارد»

💡 کردند بسی سپید‌سیمی از ما نشد این سیه گلیمی

💡 رخ متاب از سیه گلیمی من که سیاهی مدد دهد به بصر

💡 سیه گلیمی من شد زعارض تو پدید زند ازین پس حسن تو طبل زیر گلیم