سحرخوان

💡 چو اول خروس سحرخوان بخواند مه نو ازین دیر محمل براند

💡 تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم

💡 تا روز حشر در شب قتل توکاش باز بستی زبان خروس سحرخوان کربلا

💡 که چون نوبتی بر دهل زد دوال خروس سحرخوان بجنباند بال

💡 چون سر کنم فسانهٔ شب های هجر را آه از نهاد مرغ سحرخوان برآورم

💡 دوش خواجو چو حریفان همه در خواب شدند نشد از زمزمهٔ مرغ سحرخوان در خواب

💡 در قصه‌های قدیمی، سحرخوان با آوازهای دلنشین خود در سپیده‌دم، مردم روستا را از خواب بیدار می‌کرد تا برای شروع کارهای روزمره خود آماده شوند.

💡 صدای سحرخوان در آن صبح خنک و آرام، مانند نغمه‌ای آسمانی در میان مه صبحگاهی می‌پیچید و آرامش عجیبی به قلب شنوندگان می‌بخشید.

💡 او که در آن دوران به عنوان یک سحرخوان شناخته می‌شد، با مهارت بسیار بالا اشعار عاشقانه را در ساعات اولیه صبح برای حاضران می‌خواند.