سبز دیبا

سبز دیبا. [ س َ ] ( اِ مرکب ) دیبای سبز:
رنگ سپیدی بر زمین از سونش دندانْش بین
سوهان بادش پیش از این بر سبز دیبا ریخته.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 390 ).

دیبای سبز

💡 نسترن بین فکنده باد از شاخ چون به بامی به سبز دیبا بر

💡 زان مفرش همچو سبز دیبا می‌دید در آن درخت زیبا

💡 رنگ سپیدی بر زمین، از سونش دندانش بین سوهان بادش پیش ازین، بر سبز دیبا ریخته

💡 زمین از بس انبوه ایشان به هم چو پاشیده بر سبز دیبا بقم