زیب خسرو

زیب خسرو.[ خ ُ رَ ] ( اِخ ) شهری که نوشیروان آن را بنا کرد. ( از فهرست ولف ). نام شهری است که نوشیروان به صورت انطاکیه ساخت. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ):
یکی شهر فرمود نوشین روان
بدو اندرون آبهای روان
بکردار انطاکیه چون چراغ
پر از گلشن و کاخ و میدان و باغ
بزرگان روشندل و شادکام
ورا زیب خسرو نهادند نام
چو شد زیب خسرو چو خرم بهار
بهشتی پر از رنگ و بوی نگار...
یکی مرد ترسا گزین کرد شاه
بدو داد فرمان و گنج سپاه
بدو گفت کاین زیب خسرو تراست
غریبان و این خانه ٔنو تراست.فردوسی.بفرمود تا بند برداشتند
بدین شهر نوشاد بگذاشتند.فردوسی ( یادداشت ایضاً ).زیب خسرو از اقلیم دویم است و توابع هند است انوشیروان عادل ساخت. ( نزهة القلوب چ گای لیسترانج ج 3 ص 254 ).

شهری که نوشیروان آن را بنا کرد.

💡 بزرگان روشن‌دل و شادکام ورا زیب خسرو نهادند نام

💡 ازین زیب خسرو مرا سود نیست که بر پیش درگاه من تود نیست

💡 بدو گفت کاین زیب خسرو تو راست غریبان و این خانه نو تو راست

💡 شد آن زیب خسرو چو خرم بهار بهشتی پر از رنگ و بوی و نگار