واژه «زلوبیا» یا «زولبیا» به نوعی شیرینی سنتی ایرانی اشاره دارد که بافتی ترد و رنگی زرد دارد و معمولاً از ترکیب نشاسته، ماست و آرد تهیه میشود. در فرآیند پخت، خمیر زلوبیا با قیف مخصوص به صورت رشتههای پیچدرپیچ در روغن داغ ریخته میشود تا برشته گردد و سپس در شیرهی شیرین شکر یا عسل غوطهور میشود، که طعمی بسیار شیرین و دلپذیر به آن میبخشد. این شیرینی پرانرژی به ویژه در ماه مبارک رمضان محبوبیت زیادی دارد و معمولاً همراه با بامیه سرو میشود. ریشه و تلفظ آن در فرهنگ فارسی به صورت زلابیه، زلیبیا یا زلیبا آمده است و در هند به نام «جلیبی» شناخته میشود. برخی متون قدیمی به شباهت ظاهری این شیرینی به زالو اشاره کرده و آن را «زلو بیا» نیز نامیدهاند. زلوبیا به دلیل ترکیب ساده مواد اولیه و روش تهیه خاص، هم در آشپزی خانگی و هم در قنادیهای سنتی جایگاه ویژهای دارد و جزء نمادهای خوراکی فرهنگی ایران محسوب میشود. این شیرینی از نظر ظاهری رشتهای و پیچخورده است و بافت آن پس از سرخ شدن کاملاً شکننده میشود، در حالی که شیرهی شیرین به آن رطوبت و طعمی دلنشین میدهد. زلوبیا علاوه بر خوشمزه بودن، در جشنها و مراسم مذهبی و فرهنگی نیز کاربرد دارد و به نوعی نماد شیرینی و مهماننوازی ایرانیان است. مطالعات غذایی نشان میدهد که مصرف آن انرژی سریع تأمین میکند و به دلیل شیرهی غلیظ، کالری بالایی دارد، بنابراین بهتر است در مصرف آن اعتدال رعایت شود.
زلوبیا
لغت نامه دهخدا
زلوبیا. [ زَ / زُ ] ( اِ ) نوعی از حلوا که از نشاسته و کف دریا و روغن کنجد می سازند. ( ناظم الاطباء ). زلابیه. زلیبیا. زلی با. بکتاش. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به زولبیا و زلیبیا شود.
فرهنگ عمید
نوعی شیرینی زردرنگ که مخلوط ماست و نشاسته را با قیف کیسه ای مخصوص در روغن داغ می ریزند و پس از برشته شدن در شیرۀ شکر می اندازند، زولبیا.، چون به شکل زالو از قیف ریخته می شود «زلو بیا» نامیده شده.
فرهنگ فارسی
( اسم ) شیرینیی است که آمیختن ماست کیسه انداخته ( آب گرفته ) با نشاسته و ریختن این مواد در روغن کنجد داغ بوسیله قیفی مخصوص و پختن در روغن مذکور و سپس انداختن آن در شیره شکر درست کنند.
جمله سازی با زلوبیا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 هله زین جمله درگذر بطلب معدن شکر که شوی محو آن شکر چو لبن در زلوبیا
