رسن بازی

رسن بازی. [ رَ سَم ْ ] ( حامص مرکب ) عمل و شغل رسن باز. ریسمان بازی. ( فرهنگ فارسی معین ):
آن رسن کش به لیمیاسازی
من بیچاره در رسن بازی.نظامی.عنکبوتی شدم ز طنازی
وآن شب آموختن رسن بازی.نظامی.بر آن فرضه بی آنکه اندیشه کرد
رسن بازی هندوان پیشه کرد.نظامی.ولی باد از رسن پایت ربوده ست
رسن بازی نمیدانی چه سود است ؟نظامی.چند با تو بگویم که معلق زدن بیاموز و سگ از چنبرجهانیدن و رسن بازی تعلم کن تا از عمر خود برخوردار شوی. ( از منتخب لطائف عبید زاکانی ). و رجوع به رسن باز و مترادفات کلمه شود.

عمل و شغل رسن باز ریسمان بازی بند بازی.

💡 ای زلیخا با رسن بازی گیسوی دراز صد چو یوسف در تک چاه زنخدان کرده‌ای

💡 گرچه بسیاری رسن بازی فکرت کرده‌ام بیش ازین چیزی نمی‌دانم که سر در چنبرم

💡 بجان در زلفش آویزم چه باشد رسن بازی تواند این قدر کرد

💡 خوشا با خیال سر زلف یار رسن بازی دل به شب‌های تار

💡 گر دل خسرو رسن بازی کند با زلف تو رشته یک چندی درازش ده ز زلف چون کمند

💡 چرخ حیران شده از دست رسن بازی تو که چسان بر سر آن چاه زنخدان شده‌ای