رخت برده

رخت برده. [ رَ ب ُ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) غارت شده. که کالا و اثاثش به تاراج رفته:
دلش رفته فراز و تخت مرده
پی دل می دوید آن رخت برده.نظامی.

غارت شده کالا و اساس بتاراج رفته

💡 ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم سودای توأم گشاده خوناب از چشم

💡 ای ز رخت برده نور فر کلاه سپهر وی ز لبت برده آب رنگ عقیق یمن

💡 چنان بعشق رخت برده ئی دلم از کف که حسن طلعت یوسف دل زلیخا را

💡 ز روستای طمع رخت برده اند برون مساز روی ترش از سلام درویشان

💡 ای خط تو را دایرهٔ حسن مسلم وی نور رخت برده دل از نیر اعظم

💡 آن یکی سوده سر به چرخ برین وان دگر رخت برده زیر زمین