راعب
لغت نامه دهخدا
راعب. [ ع ِ ] ( ع ص ) ترسان. ترسنده. ( از المنجد ). || آن سیل که وادی برکند. ج، رواعب. ( مهذب الاسماء ). سیل راعب؛ سیلی که بعلت کثرتش هول انگیز باشد. ( از المنجد ). توجبه که پر کند رود را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || مرد سخن با سجع گوی. ( از تاج العروس ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || ممتلی. انباشته. پر. ( از متن اللغة ).
راعب. [ ع ِ ] ( اِخ ) زمینی است: منها الحمام الراعبی؛ یعنی نوعی از کبوتر. ( از تاج العروس ). ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). نام زمینی که کبوتر راعبی منسوب بدانجاست. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
زمینی است منها الحمام الراعبی یعنی نوعی از کبوتر.
جمله سازی با راعب
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 تو لطف خویش نپوشی و ترسم از شرمت گناهکار شود بر گناه راعبتر
💡 آن منظرهی راعب و هولناک در دل شب، لرزه بر اندام هر مسافری میانداخت که ناگهان خود را در میان آن جنگلهای تاریک و ناشناخته مییافت.
💡 صدای طنینانداز و راعب باد در میان صخرههای بلند کوهستان، فضای وهمآلود و ترسناکی را در آن منطقه دورافتاده و متروک ایجاد کرده بود که لرزه بر تن میانداخت.
💡 او با نگاهی راعب و نافذ، توانست بر تمامی مخالفان خود غلبه کند و هیبتی که باعث میشد هیچکس جرأت اعتراض یا ایستادگی در برابر او را نداشته باشد، ایجاد نماید.