دیریابی

دیریابی. [ رْ ]( حامص مرکب ) صفت دیریاب. کم یابی. ندرت. شذوذ. || کندی. بلادت. دیرفهمی. رجوع به دیریاب شود.

دیر بدست آمدن دشواری حصول چیزی.

💡 تو عیار کم‌عیاران تو قرار بی‌قراران تو دوای دل‌فگاران مگر اینکه دیریابی

💡 نمانده عقل دیرت شد خرابی سزد کز خویش بی این دیریابی