دیبا پوش

دیباپوش. ( نف مرکب ) که دیبا پوشد. آنکه دیبا بر تن کند:
سرایهاش همه پر ز سرو دیباپوش
وثاقهاش همه پر ز شیر دندان خای.فرخی.دشت دیباپوش گردد ز اعتدال روزگار
ز آن همی بر عدل ایزد وعده دیبا کند.ناصرخسرو.

که دیبا پوشد.

💡 از لبش جان کور کوثر نوش وز خطش چشم عور دیبا پوش

💡 ای زفر تو خاک دیبا پوش وی زدست تو آب جوشنگر