دورالومین

آلیاژ آلومینیم، مس، منیزیم، و منگنز که در هواپیماسازی به کار می رود.

دورآلومین. دورآلومین ( انگلیسی: Duralumin؛ ‏دورآلمینیوم، دورآلومینم، دورآلوم، دورآل ( ل ) یم یا دورآل نیز نامیده می شود – واژه مرکبی از آلومینیوم و بادوام ) ‏ یک نام تجاری برای یکی از اولین انواع آلیاژهای آلومینیوم با پیرسختی زیاد است. البته استفاده از آن به عنوان یک نام تجاری منسوخ شده است و امروزه عمدتاً به آلیاژهای مس–آلومینیوم، که در سیستم بین المللی طراحی آلیاژ ( ‏IADS ) با عنوان سری ۲۰۰۰ شناخته می شود، اشاره دارد. مثال هایی از آن عبارتند از آلیاژهای آلومینیوم ۲۰۱۴ و ۲۰۲۴ که در ساخت بدنهٔ هواپیما استفاده می شوند. دورآلومین آلیاژی مستحکم، نرم و چکش خوار است که استحکام کششی آن از آلومینیوم بیشتر است، اما رسانایی گرمایی و الکتریکی کمتری نسبت به آلومینیوم خالص دارد.
علاوه بر آلومینیوم، عناصر اصلی در دورآلومین شامل مس، منگنز و منیزیم هستند. به عنوان مثال، دورآلومینیوم ۲۰۲۴ شامل ۹۱–۹۵٪ آلومینیوم، ۳٫۸–۴٫۹٪ مس، ۱٫۲–۱٫۸٪ منیزیم، ۰٫۳–۰٫۹٪ منگنز، کمتر از ۰٫۵٪ آهن، کمتر از ۰٫۵٪ سیلیکون، کمتر از ۰٫۲۵٪ روی، کمتر از ۰٫۱۵٪ تیتانیوم، کمتر از ۰٫۱۰٪ کروم و بیش از ۰٫۱۵٪ عناصر دیگر است.
دورآلومین توسط آلفرد ویلم، فلزشناس آلمانی در شرکت آلمانی آکتسینگزلشافت ( AG ) توسعه یافت. در سال ۱۹۰۳، ویلم کشف کرد که از آبدهی، یک آلیاژ آلومینیوم که حاوی ۴ درصد مس باشد، به آرامی وقتی در دمای اتاق به مدت چند روز باقی می ماند، آلیاژ سختری ایجاد می شودکه بعد از تحقیقات بیشتر در سال ۱۹۰۹ با نام دورآلومین معرفی شد.
منابع علمی آلمان، پیش از شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ به طور آشکار اطلاعاتی را در مورد دورآلومین، ترکیب و عملیات حرارتی آن منتشر کردند. با این وجود، استفاده از این آلیاژ در خارج از آلمان تا پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ اتفاق نیفتاد. گزارش های مربوط به استفادهٔ آلمان در طول جنگ جهانی اول نشان از استفاده از درصد منیزیم بالاتری از مس را در دورآلومین می دهد به طوری که حتی در مجلات فنی مانند پرواز، عنصر آلیاژی کلیدی آن به اشتباه عنصر منیزیم به جای مس شناسایی شد. مهندسان در بریتانیا تا پس از جنگ علاقهٔ چندانی به دورآلومین نشان ندادند.
اولین تلاش شناخته شده برای استفاده از دورآلومین برای ساختار هواپیمای سنگین تر از هوا در سال ۱۹۱۶ رخ داد، زمانی که هوگو یونکرس برای اولین بار استفاده از آن را در بدنه هواپیمایی جونکرز ۳J معرفی کرد، هواپیمای تک موتوره که اولین ساخت علامت تجاری یونکرس را با پوسته راه راه دورآلومین بود.

💡 به ساختاری غیرعادی سبک نسبت به اندازه در مقایسه با جای فولاد یا چوب دست یافت. این هواپیما سریعتر از بمب افکن‌های دیگر و حتی بسیاری از هواپیماهای جنگنده بود که منجر به علاقه گستردهای به آن شد که با ثبت رکوردهای موفقیت‌آمیز در پروازها، این علاقه بیشتر نیز گردید. بدنه جلو با صفحاتی از دورالومین پوشانده شده بود، در حالی که پوشش دم، بدنه عقب و بال‌ها از کتان بود. هواپیما دارای یک ارابه فرود متعارف (دو چرخ اصلی در جلو و در مرکز ثقل هواپیما و یک چرخ کوچک در دم) بود.

💡 آخرین ربات جورج، که تنها رباتی از این سری است که در حال حاضر نیز موجود است، همزمان با پیوستن سیل به نیروی هوایی سلطنتی به‌عنوان مربی رادار پایگاه آرای‌اف دبدن در اسکس در سال ۱۹۴۹ ساخته شد. این ربات می‌توانست راه برود، سرش را بچرخاند، بازوهایش را حرکت دهد و بنشیند. انرژی آن توسط یک جفت باتری موتورسیکلت که در داخل سینهٔ او کار گذاشته شده بود، تأمین می‌شد. این ربات همچنین می‌توانست فک خود را حرکت دهد تا صحبت کند و با ریموت رادیویی کنترل شود. روکش خارجی بدنهٔ ربات از آلومینیوم و دورالومین ساخته شده بود. جورج در روزهای کاری در پایگاه آرای‌اف دبدن به نمایش گذاشته شد بعدها در تلویزیون نیز ظاهر شد.