دست کوتاه

دست کوتاه. [ دَ ] ( ص مرکب ) دست کوته. کوتاه دست. که دستی کوتاه دارد. قصیرالید. قصیرالباع. و رجوع به دست کوتاه در ترکیبات دست شود. || کنایه از ناتوان و بی قدرت. ( آنندراج ). عاجز: ظالم دست کوتاه؛ زبون گیر. ( امثال و حکم ). || محروم و بی نصیب. ( ناظم الاطباء ).

دست کوته. کوتاه دست. که دستی کوتاه دارد.

💡 بباید بست بر جادو سر راه که گردد چاره اش را دست کوتاه

💡 کرا دست کوتاه یابی ز دانش مشو فتنه بر مال و دست درازش

💡 ز گل، نَرد شکفتن برده خارش خزان را دست کوتاه از بهارش

💡 چون شمع ز سوز دل سراپا بگداخت وز دامن شعله دست کوتاه نکرد

💡 هر چند به کار خویش روباه‌تریم از دامن دوست دست کوتاه‌تریم

💡 ز دامانش فلک را دست کوتاه ازو تا عرش، تا عرش از زمین، راه