لغت نامه دهخدا
دست نهادن. [ دَ ن ِ / ن َدَ ] ( مص مرکب ) قرار دادن دست بر چیزی:
خضر ارچه حاضر است نیارد نهاد دست
بر خرقه های او که ز نور آفریده اند.خاقانی.همچنان داغ جدائی جگرم می سوزد
مگرم دست چو مرهم بنهی بر دل ریش.سعدی.کنف الکیال کنفاً؛ دست نهادبر سر پیمانه وقت پیمودن تا بگیرد گندم و جز آن. ( منتهی الارب ). نحر؛ دست بر دست نهادن در نماز. ( دهار ).
- دست بر حرف کسی نهادن؛ نکته گرفتن بر سخن کسی. بر سخن کسی توقف کردن به نشانه عدم قبول:
او فارغ از آن که مردمی هست
یا بر حرفش کسی نهد دست.نظامی.- دست بر دیده نهادن؛ قبول کردن. اظهار عبودیت و بندگی کردن:
گفت صد خدمت کنم ای ذووداد
در قبولش دست بر دیده نهاد.مولوی. || لمس کردن. مس کردن. بسودن. برمجیدن: دست ننهادن؛ نابسودن:
وز زنانی که کسی دست بر ایشان ننهاد
همه دوشیزه و همزاده بیک صورت شاب.ناصرخسرو.