درجستن. [ دَ ج َ ت َ ]( مص مرکب ) جستن. پریدن. ناگهان و به سرعت سوی چیزی یا کسی رفتن: درجست [ سگ ] و راسوی را بکشت. ( سندبادنامه ص 202 ). ایشان را درجستند هفت هشت تن و امیر را بگرفتند و بربودند و به کشتی دیگر رسانیدند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 516 ). رجوع به جستن شود.
( مصدر ) ۱ - جستن ( به پیش ) پریدن. ۲ - حمله کردن.
💡 ندارد حاصل بیجذبه کوشش، ورنه هر موجی نفس در جستن آن گوهر یکدانه میسوزد
💡 این مردم چشم من همی نا ساید در جستن تو جهان همی پیماید
💡 در جستن تو ملک بدانسان که جوید آب بی توشه تشنه ز بیابان برآمده
💡 در جستن او هر کس اندر غم هجرانش دو پای به ره دارد دو دست به سر دارد
💡 چهل روز در جستن چشمه راند بر او سایه نفکند و در سایه ماند