داوود بن سرحان یکی از راویان امامی در قرن دوم هجری و از اصحاب امام صادق علیهالسلام به شمار میرود که در منابع رجالی شیعه از جایگاه قابل توجهی برخوردار است. او از راویان موثق معرفی شده و رجالیانی همچون نجاشی و برخی از علمای متأخر، وثاقت او را تأیید کردهاند. داوود بن سرحان در سلسله نقل حدیث، واسطه نقل روایات گروهی از راویان معتبر مانند جعفر بن سماعه، حسن بن علی وشّاء، حسن بن علی فضّال، جعفر بن بشیر و محمد بن سنّا بوده است. روایات نقلشده از او بیشتر در حوزه فقه اسلامی و همچنین تفسیر آیات الاحکام قرآن کریم متمرکز است که نشاندهنده تخصص او در مباحث کاربردی دین میباشد. در برخی منابع رجالی، از او با لقب «عَطّار» نیز یاد شده است که احتمالاً به پیشه یا نسبت اجتماعی او اشاره دارد. داوود بن سرحان اهل کوفه بوده و این شهر در آن دوره یکی از مراکز مهم علمی و حدیثی جهان اسلام محسوب میشد. بر اساس گزارشهای تاریخی، طوسی او را از موالی دانسته است که بیانگر جایگاه اجتماعی خاص او در ساختار قبیلهای آن زمان است. حضور او در طبقه راویان امام صادق علیهالسلام نشاندهنده ارتباط مستقیم یا نزدیک او با حلقه علمی آن حضرت است. جایگاه او در علم رجال به دلیل وثاقت و کثرت نقل حدیث، مثبت و قابل اعتماد ارزیابی شده است. در مجموع، داوود بن سرحان شخصیتی علمی و حدیثی است که نقش مهمی در انتقال روایات فقهی و تفسیری در میراث حدیثی شیعه داشته است.
داوود بن سرحان
دانشنامه اسلامی
[ویکی شیعه] داوود بن سِرحان، راوی امامی قرن دوم و از اصحاب امام صادق علیه السلام بود. نجاشی و رجالیان متأخر او را توثیق کرده اند. افرادی چون جعفر بن سَماعه، حسن بن علی وشّاء، حسن بن علی فضّال، جعفر بن بشیر، محمد بن سنّا و دیگران از وی روایت کرده اند. روایات داوود، بیشتر فقهی و همچنین در تفسیر آیات الاحکام قرآن بوده است.
در منابع با لقب عطار از او یاد شده است. داوود اهل کوفه بود. و طوسی او را از موالی دانسته است.
جمله سازی با داوود بن سرحان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 و در كافى به سند خود از داوود بن سرحان از امام صادق (عليه السلام ) روايت كرده كه فرمود: زينب دختر جحش گفت: رسول خدا پنداشتند اگر ما را طلاق دهد شوهر براى ماقحطى است، و اين در هنگامى بود كه رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) بيست ونه روز از آنان كناره گيرى كرده بود.
💡 از داوود بن سرحان عطار روايت كرده كه گفت: نزد امام صادق (عليه السلام ) بودم، دستور داد سفره آوردند و ما غذا خورديم، سپس دستور داد تشت و دستسنان (لگن يا حوله ) را آوردند. عرضه داشتم: فدايت شوم، منظور از اسماء در آيه (وعلم ادم الاسماء...) چيست ؟ آيا همين تشت و دست سنان نيز از آن اسماء است ؟ حضرت فرمود: دره ها و تنگه ها و بيابانها از آن است. و با دست خود اشاره به پستيها وبلنديها كرد.
