خون بجوش

خون بجوش. [ خوم ْ ب ِ ] ( ص مرکب ) کنایه از عاشق ِ بیقرار:
نی نی غلطم ز خون بجوشی
وانگه بکجا بخون فروشی.نظامی.

💡 گر پارساست دلبر گو مِی منوش با کس تا خون بجوش ناید رندان پارسا را

💡 خون بجوش آمد ز شعلهٔ اشتیاق تا پدید آمد بر آن مجنون خناق

💡 نی نی غلطم ز خون بجوشی وانگه به کجا به خون فروشی

💡 به آتش کشی باز مالید گوش چو پروانه‌ای کایدش خون بجوش

💡 در آن تنگنای قیامت خروش ندانم چه سان آمدی خون بجوش