خوش سرشت

خوش سرشت. [ خوَش ْ /خُش ْ س ِ رِ ] ( ص مرکب ) خوش فطرت. خوش طینت. خوش ذات.

خوش فطرت خوش طینت

💡 بفرمود: بد مریم خوش سرشت دگر آسیه جفت فرعون زشت

💡 یکی نامه بهر سپهبد نوشت بسی آفرین کرد کای خوش سرشت

💡 چنین شاه شامش به پاسخ نوشت که باد آفرین برتو ای خوش سرشت

💡 که باشد مراین نورس خوش سرشت بزرگ جوانان اهل بهشت

💡 ور بود این گریه ات بهر بهشت شوق وصل حوریان خوش سرشت