لغت نامه دهخدا
خوش دهن. [ خوَش ْ / خُش ْ دَ هََ ] ( ص مرکب ) آنکه دهن قشنگ دارد. || خوش گفتار.نیکوسخن. ملایم. کسی که با زبانش مردم را نرنجاند.
خوش دهن
فرهنگ فارسی
آنکه دهن قشنگ دارد یا خوش گفتار
جمله سازی با خوش دهن
💡 جان و دل صد هزار دیوانه از بوسه یار خوش دهن گردد